آی آدما..

آغوشتون رو به سوی کسی که بهش اعتماد دارین باز کنین..

اجازه بدین توی سختی ها، یکی باشه که بهتون کمک کنه..

شما میدونین این شخص دقیقاً کیه

ولی توقع نداشته باشین که این شخص همه مشکلات شما رو حل کنه..

فقط بهش اجازه بدین توی زمان بروز مشکلات، کنارتون باشه

نباید لزوماِ شما رو از دل تاریکی بیرون بکشه

فقط در حدی که با دادن یه کمی روشنایی، مسیر رو بهتر بهتون نشون بده کافیه..

اینجوریه که مدام میتونیم تنها نبودن رو به خودمون یادآوری کنیم..

این اصلاً مهم نیست که وضعیتی که توش قرار گرفتیم چقدر عجیب غریب یا پبچیده اس..کسی توی زندگی همه ی ماها هست که این وضعیت رو میفهمه و میتونه کمکمون کنه..

آغوشتون رو باز و پذیرای اینجور آدمای زندگیتون باشید :)

کاربن نوشت ...