دل!

حس خیلی بدی دارم، از همون موقعا که یهو دلت میگیره و نمیدونی چته؟

یا اصلا ممکنه بدونی دلیلش رو،، ولی اصلا اون قسمت منطق مغزت تعطیل هست و نمیتونی به این فکر کنی که خب این دلیل اصلا ارزششو داره؟ خب که چی بشه؟

من متاسفانه حسودم،، نسبت به چیزها و کسانی که خودم روندمشون هم یه حسادت مزخرف بچگانه دارم

و این خیلی بده..

خلاصه که دل گرفتگی ممکنه یه دلیل داشته باشه، ممکنم هست متشکل از اجتماع چند دلیل باشه،،

وقتی حالا خوب یا بد، بابت یه دلیل بچگانه دلت میگیره و غمگین میشی، دوست داری عوضش تنها نباشی و بتونی راجبش با یکی حرف بزنی، وقتی هیچ یکی ای هم نباشه بشنودت، اینجا دلگیری ات چندبرابر میشه..

همیشه هم همینه زندگیم،، وقتی روی رواله همه چیزای خوب اتفاقات خوب با هم و در کنار هم غرق در خوشبختی میکننم، وقتی هم روزگار میخواد باهام دربیفته یهو هرچی اتفاق بد و فاز منفی و تلخکامی هست یهو میریزه روی سرم، حتی اگه یه مدت زمان یه روزه بیشتر صرفش نکنه..

ولی خب...با وجود همه ی اینا،، من ادامه میدم :))

همه چی گذراست.. تلخی ها، شیرینی ها، اونی که باقیه منم و یه روح،، یه ذهن،، یه قلب که با وجود همه ی تلخی ها و بدی ها، هیچی توش نمیمونه ،، نه عشق، نه نفرت، نه حسادت، نه هیچ حسی..

کاربن نوشت ...