خودم

یه روزایی هست دوست داری خودتو تنبیه کنی اونم از نوع بدنیش!

خودت منظور خود جسمی ات نیس،، روحت، روانت، وجدانت، انگیزه هات، کارهات و...

یه روزایی هم هست انقدر خوبه که میگی کاش میشد خودمو بغل کنم سفت!

خودمو ببوسم زیااااد...

یه روزای دیگه هم هست که هیچ حسی نسبت بخودت نداری

اصلا به خودت محل نمیذاری، یه مرگیت هستا، ولی به روی خودت نمیاری خودتو به نفهمی میزنی..

این روزا خسته ای، خسته از شادی و غمهای زودگذر و فانی

زندگی همینه... یه وقتا خیلی خوب، بی اینکه اتفاق خاصی افتاده باشه

یه وقتا هم بد و کسل کننده، که ممکنه حاصل از یه اتفاق باشه یا نه

بجز اینا، این تنبیه ها این بغل کردنا بوسیدنا، یه سری کارای عجیب و غریب دیگه هم هست که بعضی وقتا دوس داشتم کاش میشد انجامش بدم

مثلا خودمو مثل لباس بچلونم بندازم روی بند... فکرم هوا بخوره، روحم آفتاب بگیره..

یا خودمو بندازم توی قابلمه ی غذا،، بپزم و از خامی دربیام..

یا اینکه نصف روز خودمو بذارم توی یخچال،، ببینم دنیای یخچالی ها چجوریه..

یا بشه که چندساعتی زیر فرش زندگی کنم،، ببینم فشار زندگی ما آدما بیشتره یا اون مواد ریز و.درشتی که گاهاً زیر فرش زندگی میکنن

یا بشم یه کتاب توی کتابخونه، کتابی که دیگه فهمیده شاید هیچوقت خونده نشه..

و خیلی چیزای دیگه که دوس دارم با خودم بهشون برسم

ولی راستش مدتهاست که

''دستم به خودم نمیرسه..''

کاربن نوشت ...